Haklısın yine, 
Ölüm kolay,
Yaşam zor olanmış.
Ama bilmediğimiz şey,
Birisi için yaşamakmış,
Ne ölüm ne de yaşam,
Hiçbir şey acıtamaz bu kadar,
Senin için yaşamam kadar,
Senin mutluluğun için,
Başkasıyla olabilmen için,
Rahat olman için,
Yaşayan birisiyim artık sadece,
Senin için yaşayan birisi...

Ne kadar acınası,
Güzel yüzünün gülmesi için,
Kendi huzurundan vazgeçen birisi,
Ne kadar acınası.

Zihnimde dolan bu karanlık,
Geçmişten kalan bir miras,
Gözlerimi etkileyen bu ışık ise,
Aydın bir gelecek olmalı.

Yolun sonunda ışık var,
Yaklaştıkça kararmaya başlıyor,
Sesler duyuyorum,
Yaklaştıkça kısılmaya başlıyor.

Bedenim devam etmek istiyor,
Özgürlüğe ulaştıracak ışık sönmeden,
Sesler kesilmeden,
Karanlıktan çıkmak istiyor,
İstiyorum.

Attığım her adımda,
Bir hüzme eksiliyor.

Gözlerimi kırpmıyorum,
Karanlığı hatırlatıyor.

Bir el uzanıyor,
Işıkların arasından, Kurtarıcım.
Yalvarıyorum ona,
Beni bu karanlıktan çıkar,
Tutsaklığım bitsin istiyorum.

Her acıyı, yalanı, hüznü,
Geride bırakmam şartıyla.
Bunlardan da öte,
Onu unutmamı istiyor.

Demek sıra benim Güneşimde,
Zihnimi aydınlatan, bedenimi ısıtan,
Başka yıldızlar doğsun diye,
Sönmesi, unutulması gereken,
Benim Güneşim.

Hayır kurtarıcım, üzgünüm.
Bugün değil, yarın değil.
Kendim yeniden aydınlanmak,
Özgürlüğe kavuşmak uğruna,
Onu unutmayacağım,
Kalsam bile bir ömür karanlıkta,
Asla.

Ölmeden uyanmaktan sıkıldım,
Tahammülüm kalmadı artık,
Bu rüyalara,
Hep başa saran kabuslara,
İşkencelere.

Zihnimde yanıp duran düşüncelere,
Geceleri uyutmayan, 
Gündüzleri yoran,
Uzun ve aptal düşüncelere.

Kaç kere görmem lazım, 
Ölüme yaklaştığımı,
Kaç kere hissetmem lazım,
Getireceği acıları,
Kaç kere.

Vakti geliyor, hissediyorum,
En son bana uğramasını,
Acısız ve yavaş olmasını,
İstiyorum, Çünkü,
Yaşamak istiyorum.
Bunun için savaşmak, çaba sarfetmek.