Ayn Rand / The Fountainhead / Howard Roark

Rand’ın karakterleri, kararlarının arkasında duran ya da o kararlardan tamamen kaçan radikal seçimlerin temsilcileridir. Varoluşçulukta nötr olmak veya gri alanda kalmak çoğu zaman sorumluluktan kaçıştır. Rand’ın başrolleri ise her eylemlerinin sorumluluğunu sonuna kadar üstlenen iyiler veya kendi otantik benliğini toplumun onayına kurban eden kötü figürlerdir. Karakterlerin bu net tutumu, insanın kendi varoluşsal seçimleriyle ne derece yüzleşebildiğinin en zor versiyonudur.

Roark’a bir istekte bulunurlar. Bu istek tüm dinlerin, inançların kullanabileceği özel bir tapınaktır. Roark’tan beklenilen şey insanın içinde kendini aciz ve küçük hissedeceği görkemli yüksek sütunlar ve sütunların yetişemediği bir tavan bulunan devasa bir yapı yapılmasıdır. Adeta modernleştirişmiş bir Ziggurat istemektedirler. Tanrıyı bazen yukarıda bazen güneş ışığını parçalayan renkli camlar arasından görmek, hissetmek önemli olmalı tabii ki de. Fakat Roark bu fikri saçma bulur. Geleneksel tapınaklar insanı ezmek, ona küçüklüğünü ve çaresizliğini hissettirmek için devasa boyutlarda inşa edilir. Sütunlar göğe yükselirken insan aşağıda gölgede kalır. Oysa Roark için insan küçük ve aciz değildir. Roark’un inşa ettiği yapıda tavan göğe erişmeye çalışmaz; insanı kendi boyutuyla, kendi varlığıyla baş başa bırakır. O tapınak, diz çökecek bir tanrı arayanlar için değil, kendi ayağı üzerinde durabilen insan için bir anıttır.